Informacje
Wielu historyków podejmowało pracę na rzecz młodzieży: M. Burbianka organizowała harcerstwo polskie na Wileńszczyźnie, pełniła funkcje komendanta hufca męskiego i żeńskiego w Poniewieżu, w Wilnie pracowała w świetlicach dla młodzieży robotniczej, organizowała pierwsze koła Czerwonego Krzyża; H. Cehak-Hołubowiczowa wraz z mężem Włodzimierzem Hołubowiczem organizowała koła samokształcące wśród młodzieży; podobną działalność podejmowali Iwo Jaworski i Józef Jodkowski.
Przedstawicielom środowiska historycznego nie obce były także działania społeczne na rzecz miasta i regionu: M. E. Brensztejn, W. Charakiewicz, M. Dzikowski uczestniczyli w działalności związków zawodowych; S. Eh-
renkreutz i I. Jaworski pełnili funkcje radnych miasta Wilna; F. Koneczny wniósł cenny wkład w funkcjonowanie Towarzystwa S/.koty Ludowej; A. Parczewski i W. Zahorski uczestniczyli w pracach licznych organizacji i towarzystw społeczno-kulturalnych.
Kilku historyków wileńskich pełniło ważne funkcje polityczne. Stefan Ehrenkreutz byt dwukrotnie mianowany senatorem RP jako przedstawiciel BBWR; w Senacie pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Oświaty i Kultury, w 1932 r. był referentem projektu ustawy o organizacji szkół wyższych. Alfons Parczewski wchodził w skład Komisji do spraw ustawy konstytucyjnej i ordynacji wyborczej w latach 1919-1921. Historyk dziejów gospodarczych Witold Staniewicz pełnił po przewrocie majowym funkcje ministra rolnictwa i reform rolnych. Funkcję wiceministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego pełnił w latach 1928-1932 historyk prawa i Kościoła na Żmudzi - Ks. Bronisław Żongoftowicz.
Ciekawe artykuły
Na obecnym etapie badań można w sposób pełniejszy ukazać jedynie kierunki zainteresowań badawczych środowiska wileńskiego. W tej chwili nie jest jeszcze możliwa analiza i ocena wartości prac naukowych wykonanych w Wilnie, a tym bardziej dokonywanie ich porównań z rezultatami badań historycznych uzyskiwanych w innych środowiskach.
Historycy przybywający do Wilna, a także ci, którzy z miastem i regionem związani byli od dłuższego czasu, reprezentowali wiele specjalności bezpośrednio lub pośrednio związanych z nauką historyczną. Prawidłowością wy stępującą w tej pierwszej grupie historyków jest kontynuowanie w okresie pobytu w Wilnie wcześniejszych zainteresowań, przy jednocześnie występującym, stale rosnącym zaangażowaniu w nową problematykę badawczą, związaną z szeroko pojętą historią Litwy, Wilna i Wileńszczyzny. Wpływ warunków środowiskowych byt tu bardzo silny. Zapotrzebowanie społeczne na problematykę związaną z dziejami Litwy i Wilna niejako wymuszało podejmowanie nowych zagadnień. Materiał źródłowy był na miejscu.
Druga grupa historyków wileńskich to ludzie stale związani z miastem i regionem, a także ci, którzy w Uniwersytecie im. Stefana Batorego ukończyli studia historyczne,...... Czytaj więcej >>