Informacje
Możliwości korzystania z wyjazdów zagranicznych w celu prowadzenia badań w archiwach i bibliotekach, ze stażów i stypendiów naukowych były niewielkie. Środowisko wileńskie nie było rozpieszczane przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Ze stypendiów skorzystało w okresie 1918-1939 zaledwie 8 historyków wileńskich, w tym 4 ze środków Funduszu Kultury Narodowej (Zofia Abramowiczówna rok 1935/36; Aleksy Deruga na kontynuowanie studiów; Konrad Górski na prowadzenie badań w Padwie i Florencji w 1930 r.; oraz Stanisław Zajączkowski na wyjazd naukowy do Paryża).
Stopień doktorski uzyskało łącznie 59 osób, w tym 30 przed rokiem 1918 i 29 po odzyskaniu niepodległości. Główne ośrodki akademickie, w których bronili swych prac doktorskich historycy wileńscy to: Wilno -w okresie 1918-1939 nadano tu 16 stopni doktorskich, Kraków - 15, Lwów - 11, Warszawa - 3. Znaczna część stopni doktorskich została przyznana (głównie w okresie poprzedzającym odrodzenie państwa polskiego) w uczelniach zagranicznych: w Paryżu (3), w Lipsku, Wiedniu i Rzymie (po 2) oraz w Moskwie, Petersburgu, Berlinie i Heidelbergu - po 1 doktoracie.
Najwyższy stopień naukowy uzyskało 31 reprezentantów środowiska wileńskiego. Trzech spośród nich uzyskało habilitację jeszcze przed 1918 r.: Wincenty Lutosławski w Uniwersytecie Kazańskim w 1889 r.; Teofil Modelski w Uniwersytecie Lwowskim w 1917 r.; Marian Zdziechowski w Uniwersytecie Jagiellońskim w 1894 r.
W okresie międzywojennym habilitację uzyskało 28 historyków wileńskich, w tym 11 w Uniwersytecie im. Stefana Batorego, a 17 w innych ośrodkach akademickich (w UJ - 6, w UJK we Lwowie - 7, w Uniwersytecie Warszawskim - 3, jedna osoba w warszawskiej SGGW).
Ciekawe artykuły
Na obecnym etapie badań można w sposób pełniejszy ukazać jedynie kierunki zainteresowań badawczych środowiska wileńskiego. W tej chwili nie jest jeszcze możliwa analiza i ocena wartości prac naukowych wykonanych w Wilnie, a tym bardziej dokonywanie ich porównań z rezultatami badań historycznych uzyskiwanych w innych środowiskach.
Historycy przybywający do Wilna, a także ci, którzy z miastem i regionem związani byli od dłuższego czasu, reprezentowali wiele specjalności bezpośrednio lub pośrednio związanych z nauką historyczną. Prawidłowością wy stępującą w tej pierwszej grupie historyków jest kontynuowanie w okresie pobytu w Wilnie wcześniejszych zainteresowań, przy jednocześnie występującym, stale rosnącym zaangażowaniu w nową problematykę badawczą, związaną z szeroko pojętą historią Litwy, Wilna i Wileńszczyzny. Wpływ warunków środowiskowych byt tu bardzo silny. Zapotrzebowanie społeczne na problematykę związaną z dziejami Litwy i Wilna niejako wymuszało podejmowanie nowych zagadnień. Materiał źródłowy był na miejscu.
Druga grupa historyków wileńskich to ludzie stale związani z miastem i regionem, a także ci, którzy w Uniwersytecie im. Stefana Batorego ukończyli studia historyczne,...... Czytaj więcej >>